⚗ Episode 12 — The Chemistry of True Love — First Day Medical Stream
Why I Chose the Drama Method
I, Sister Mary Emmanuel Joseph, chose this method because understanding something in my life is better through drama serial — through real emotion and real attachment. So I will move you into my teenage — into my school — where the true Episode 12 starts.
It was the first day of my school graduation in the medical stream. Why medical? Because this is the stage of life where you choose the profession — where you want to go — what you want to do — the habitat and niche you want to adopt in society — and the goal of your life.
मैं, सिस्टर मैरी इम्मानुएल जोसेफ, ने यह तरीका इसलिए चुना क्योंकि मेरी जीवन में किसी बात को समझना ड्रामा सीरियल के ज़रिए बेहतर होता है — असली भावना और असली जुड़ाव के ज़रिए। तो मैं आपको अपनी किशोरावस्था में ले जाऊँगी — अपने स्कूल में — जहाँ सच्चा एपिसोड 12 शुरू होता है।
यह मेडिकल स्ट्रीम में मेरे स्कूल ग्रेजुएशन का पहला दिन था। मेडिकल क्यों? क्योंकि यह ज़िंदगी का वह पड़ाव है जहाँ आप पेशा चुनते हैं — जहाँ आप जाना चाहते हैं — क्या करना चाहते हैं — समाज में कौन सी जगह और आदत अपनानी है — और अपनी जीवन का लक्ष्य।
ਮੈਂ, ਸਿਸਟਰ ਮੈਰੀ ਇਮੈਨੁਅਲ ਜੋਸਫ਼, ਨੇ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਇਸ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਡਰਾਮਾ ਸੀਰੀਅਲ ਰਾਹੀਂ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਅਸਲੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਜੁੜਾਅ ਰਾਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਸ਼ੋਰ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ — ਆਪਣੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ — ਜਿੱਥੇ ਸੱਚਾ ਐਪੀਸੋਡ 12 ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਮੈਡੀਕਲ ਸਟ੍ਰੀਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਕੂਲ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਸੀ। ਮੈਡੀਕਲ ਕਿਉਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਉਹ ਪੜਾਅ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਪੇਸ਼ਾ ਚੁਣਦੇ ਹੋ — ਜਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ — ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ — ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਟਿਕਾਣਾ ਅਪਣਾਉਣਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਟੀਚਾ।
میں، سسٹر میری امانویل جوزف، نے یہ طریقہ اس لیے چنا کیونکہ میری زندگی میں کسی بات کو سمجھنا ڈرامہ سیریل کے ذریعے بہتر ہوتا ہے — اصلی جذبات اور اصلی لگاؤ کے ذریعے۔ اس لیے میں آپ کو اپنی نوجوانی میں لے جاؤں گی — اپنے اسکول میں — جہاں سچی قسط 12 شروع ہوتی ہے۔
یہ میڈیکل اسٹریم میں میرے اسکول گریجویشن کا پہلا دن تھا۔ میڈیکل کیوں؟ کیونکہ یہ زندگی کا وہ مرحلہ ہے جہاں آپ پیشہ چنتے ہیں — جہاں آپ جانا چاہتے ہیں — کیا کرنا چاہتے ہیں — معاشرے میں کون سی جگہ اپنانی ہے — اور اپنی زندگی کا مقصد۔
The Classroom Door — The Teacher's Smile
As I entered the classroom I greeted my teacher. She gave me a smile. I felt a warm energy — a positive energy — I felt like she was praising my outer beauty — what a cute and sweet girl. I felt it that way.
As I entered into the classroom — there were three boys sitting — and my eyes gazed toward them. I just smiled. I did not know why I smiled. It was my first co-education day after 8th standard — because in 9th and 10th standard I had studied in a girls school. But I had never talked to boys in my life. So as I smiled — I do not know how — my mind did not like it. Why did I smile? Did I like them — or one of those persons?
जैसे ही मैं क्लासरूम में घुसी, मैंने अपनी टीचर को ग्रीट किया। उन्होंने मुझे मुस्कुराहट दी। मुझे एक गर्म ऊर्जा महसूस हुई — एक सकारात्मक ऊर्जा — मुझे लगा जैसे वह मेरी बाहरी सुंदरता की तारीफ कर रही हैं — क्या प्यारी और मीठी लड़की। मुझे ऐसा ही लगा।
जैसे ही मैं क्लासरूम में घुसी — तीन लड़के बैठे थे — और मेरी आँखें उनकी ओर मुड़ गईं। मैं बस मुस्कुरा दी। मुझे नहीं पता था मैं क्यों मुस्कुराई। यह 8वीं के बाद मेरा पहला सहशिक्षा दिन था — क्योंकि 9वीं और 10वीं में मैंने लड़कियों के स्कूल में पढ़ा था। लेकिन मैंने ज़िंदगी में कभी लड़कों से बात नहीं की थी। तो जैसे मुस्कुराई — मुझे नहीं पता कैसे — मेरा मन उसे पसंद नहीं किया। मैंने क्यों मुस्कुराई? क्या मुझे वे पसंद आए — या उनमें से कोई एक?
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਕਲਾਸਰੂਮ ਵਿੱਚ ਵੜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਨੂੰ ਗ੍ਰੀਟ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੁਸਕਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗਰਮ ਊਰਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ — ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਊਰਜਾ — ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਬਾਹਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ — ਕਿੰਨੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਕੁੜੀ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਕਲਾਸਰੂਮ ਵਿੱਚ ਵੜੀ — ਤਿੰਨ ਮੁੰਡੇ ਬੈਠੇ ਸਨ — ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਬੱਸ ਮੁਸਕੁਰਾ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿਉਂ ਮੁਸਕੁਰਾਈ। ਇਹ 8ਵੀਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਸਹਿਸਿੱਖਿਆ ਦਿਨ ਸੀ — ਕਿਉਂਕਿ 9ਵੀਂ ਅਤੇ 10ਵੀਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
جیسے ہی میں کلاس روم میں داخل ہوئی، میں نے اپنی استانی کو سلام کیا۔ انہوں نے مجھے مسکراہٹ دی۔ مجھے ایک گرم توانائی محسوس ہوئی — ایک مثبت توانائی — مجھے لگا جیسے وہ میری ظاہری خوبصورتی کی تعریف کر رہی ہیں — کتنی پیاری اور میٹھی لڑکی۔
جیسے ہی میں کلاس روم میں داخل ہوئی — تین لڑکے بیٹھے تھے — اور میری نظریں ان کی طرف مڑ گئیں۔ میں بس مسکرا دی۔ مجھے نہیں پتا کیوں مسکرائی۔ یہ 8ویں کے بعد میرا پہلا مخلوط تعلیم کا دن تھا — کیونکہ 9ویں اور 10ویں میں میں نے لڑکیوں کے اسکول میں پڑھا تھا۔ لیکن میں نے کبھی زندگی میں لڑکوں سے بات نہیں کی تھی۔
The Girl Without Church — Only Society's Rules
This is the story of that girl who did not have church in teenage. Who did not know Jesus. Who did not know the Commandments. If she knew — she only knew what society said was good or bad. Which work was good or bad. Which actions might hurt her parents. Or her love. And her parents.
This was the testing age — when I, Sister Mary, was passing through the age of thinking in teenage. But yes — which teacher met me at the door of the classroom entering — she is the chemistry teacher.
And chemistry — just not was my reach to becoming a heart surgeon's subject — it was that which was important to become the journey from Manpreet to Sister Mary Emmanuel Joseph. The biggest and major subject which I had to pass.
यह उस लड़की की कहानी है जिसके पास किशोरावस्था में चर्च नहीं था। जो यीशु को नहीं जानती थी। जो आज्ञाओं को नहीं जानती थी। अगर वह जानती थी — तो केवल वह जो समाज ने कहा था अच्छा या बुरा। कौन सा काम अच्छा या बुरा। कौन से काम उसके माता-पिता को दुखी कर सकते हैं।
यह परीक्षा की उम्र थी — जब मैं, सिस्टर मैरी, किशोरावस्था में सोच की उम्र से गुज़र रही थी। लेकिन हाँ — जो टीचर मुझे क्लासरूम के दरवाज़े पर मिलीं — वह केमिस्ट्री टीचर थीं।
और केमिस्ट्री — सिर्फ दिल की सर्जन बनने का विषय नहीं था — यह वह था जो मनप्रीत से सिस्टर मैरी इम्मानुएल जोसेफ बनने के सफर के लिए महत्वपूर्ण था। सबसे बड़ा और मुख्य विषय जो मुझे पास करना था।
ਇਹ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਕਿਸ਼ੋਰ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਚਰਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੋ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਜੋ ਆਗਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਜੇ ਜਾਣਦੀ ਸੀ — ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਉਹ ਜੋ ਸਮਾਜ ਨੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਮਾੜੇ ਹਨ। ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਪਰੀਖਿਆ ਦੀ ਉਮਰ ਸੀ — ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਸਿਸਟਰ ਮੈਰੀ, ਕਿਸ਼ੋਰ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਹਾਂ — ਜੋ ਅਧਿਆਪਕਾ ਮੈਨੂੰ ਕਲਾਸਰੂਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਮਿਲੀ — ਉਹ ਕੈਮਿਸਟਰੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਸੀ।
ਅਤੇ ਕੈਮਿਸਟਰੀ — ਸਿਰਫ਼ ਦਿਲ ਦੀ ਸਰਜਨ ਬਣਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ — ਇਹ ਉਹ ਸੀ ਜੋ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਤੋਂ ਸਿਸਟਰ ਮੈਰੀ ਇਮੈਨੁਅਲ ਜੋਸਫ਼ ਬਣਨ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਾਸ ਕਰਨਾ ਸੀ।
یہ اس لڑکی کی کہانی ہے جس کے پاس نوجوانی میں چرچ نہیں تھا۔ جو یسوع کو نہیں جانتی تھی۔ جو احکام کو نہیں جانتی تھی۔ اگر جانتی تھی — تو صرف وہ جو معاشرے نے اچھا یا برا کہا تھا۔ کون سے کام برے ہیں۔ کون سے کام اس کے والدین کو تکلیف دے سکتے ہیں۔
یہ آزمائش کی عمر تھی — جب میں، سسٹر میری، نوجوانی میں سوچ کی عمر سے گزر رہی تھی۔ لیکن ہاں — جو استانی مجھے کلاس روم کے دروازے پر ملیں — وہ کیمسٹری استانی تھیں۔
اور کیمسٹری — صرف دل کی سرجن بننے کا مضمون نہیں تھا — یہ وہ تھا جو منپریت سے سسٹر میری امانویل جوزف بننے کے سفر کے لیے ضروری تھا۔ سب سے بڑا اور مرکزی مضمون جو مجھے پاس کرنا تھا۔
The Chemistry Vow — The Inner Decision
And become a topper in my parents, teacher, and my hidden protector lover who is God — for this it was necessary that I need to study hard in chemistry — which started from entering the school's main door. What I think. Why I think. What I want.
I already told you which question arose — what I solved — that question: No — I do not want it. I like the word even — even when the person whom my outer eyes liked — I wanted to say even the word handsome. Which outer word said. What could I say? Because when the word becomes innerside and wins over the outer world — then those days in school — my chemistry result came — with those two years of that confession: that I would never say the word handsome to any person. And my mind started a prayer: if any boy comes in front with a proposal — what would I say?
Then God said: No one says love. He knows where he has to come. That time I am not against love. What is true love I found in society — when it comes through the Word — that true love is not instant. It waits. It has patience. It grows. It waits for you to carve a niche and habitat in society — which old relation's love — whether God and parents and society love — citizen — that with naturally adds on to these relations to the next step of your journey.
और अपने माता-पिता, शिक्षक और मेरे छिपे हुए रक्षक प्रेमी जो परमेश्वर हैं — उनकी नज़रों में टॉपर बनना था — इसके लिए ज़रूरी था कि मुझे केमिस्ट्री में ज़ोर से पढ़ना था — जो स्कूल के मुख्य दरवाज़े में घुसने से शुरू हुआ।
उन दो सालों की उस कबूलात के साथ: कि मैं कभी किसी को "हैंडसम" शब्द नहीं कहूँगी। और मेरे मन ने एक प्रार्थना शुरू की: अगर कोई लड़का प्रपोज़ल लेकर आए — तो मैं क्या कहूँगी?
तब परमेश्वर ने कहा: कोई प्यार नहीं कहता। वह जानता है उसे कहाँ आना है। उस समय मैं प्यार के विरुद्ध नहीं थी। सच्चा प्यार जो मैंने समाज में पाया — जब वह वचन के ज़रिए आता है — वह तुरंत नहीं होता। वह इंतज़ार करता है। धैर्य रखता है। बढ़ता है।
ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਰੱਖਿਅਕ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹਨ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟੌਪਰ ਬਣਨਾ ਸੀ — ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੈਮਿਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਸਖ਼ਤ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਸ ਕਬੂਲਾਤ ਦੇ ਨਾਲ: ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ "ਹੈਂਡਸਮ" ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗੀ। ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: ਜੇ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਪ੍ਰਪੋਜ਼ਲ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇ — ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂਗੀ?
ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ — ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧੀਰਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਵਧਦਾ ਹੈ।
اور اپنے والدین، استاد اور میرے چھپے ہوئے محافظ محبت کرنے والے جو خدا ہیں — ان کی نظروں میں ٹاپر بننا تھا — اس کے لیے ضروری تھا کہ مجھے کیمسٹری میں سخت پڑھنا تھا۔
ان دو سالوں کے اس اعتراف کے ساتھ: کہ میں کبھی کسی کو "ہینڈسم" لفظ نہیں کہوں گی۔ اور میرے دل نے ایک دعا شروع کی: اگر کوئی لڑکا پروپوزل لے کر آئے — تو میں کیا کہوں گی؟
پھر خدا نے کہا: کوئی محبت نہیں کہتا۔ وہ جانتا ہے اسے کہاں آنا ہے۔ اس وقت میں محبت کے خلاف نہیں تھی۔ سچی محبت — فوری نہیں ہوتی۔ یہ انتظار کرتی ہے۔ صبر کرتی ہے۔ بڑھتی ہے۔
From Introvert to Motivator — "Whose Mind Are You?"
After the niche and habitat of society — when I found true love — it is never a reduction — it is a multiplication. It never suppresses your old and first love. Your emotion, honesty, love toward them — whether God or parents. It always adds — and when it adds it is always helpful. The biggest foundation of their honour, reward, their position in society — through respect of their value, teaching, boundary — the wire which was made around me for loving in society — for my joy and happiness and peace in society — he or she will always pay respect with me. That love — if anyone loves.
While in the teenage years of being young — I was sure: if someone says any love word or sweet talk to me — that is not love. Because that will lead me to shame. Which I was craving for — that I have to earn true respect, love, honour — and every relation I belong to.
As I learned this chemistry lesson — my rule, regulation, boundary and lesson were set up. And that society which I wanted to belong to — that made me the kind of talkative person — everyone said: "How they love this girl after talking or having a conversation." My listening — when I was with the name Manpreet Kaur — everyone said: "Whose mind are you? We love your thinking." I just smiled. I did not answer at that time.
It led me to become a motivator — not just one who talks — but one who when faith and life and talk and experience goes through — that life's value and morality — people would feel they are reading not just a big book but a living life — from success to sometimes not successful thinking — as per their opinion, their life, their value, everything.
समाज में नींव बनने के बाद — जब मैंने सच्चा प्यार पाया — यह कभी कमी नहीं है — यह गुणनफल है। यह कभी आपके पुराने और पहले प्यार को नहीं दबाता। आपकी भावना, ईमानदारी, उनके प्रति प्यार — चाहे परमेश्वर या माता-पिता।
किशोर वर्षों में — मुझे यकीन था: अगर कोई प्यार का शब्द कहे या मीठी बात करे — वह प्यार नहीं है। क्योंकि वह मुझे शर्म की ओर ले जाएगा। जो मैं चाहती थी — वह यह था कि मुझे सच्चा सम्मान, प्यार, इज़्ज़त कमानी है।
जैसे-जैसे मैंने यह केमिस्ट्री का सबक सीखा — मेरे नियम, विनियमन, सीमा और सबक स्थापित हुए। और वह समाज जिससे मैं जुड़ना चाहती थी — उसने मुझे वह बातूनी व्यक्ति बनाया — हर कोई कहता: "बात करने के बाद इस लड़की को कितना प्यार करते हैं।" जब मैं मनप्रीत कौर के नाम से थी — हर कोई कहता: "किसके मन की हो तुम? हमें तुम्हारी सोच से प्यार है।" मैं बस मुस्करा देती। उस समय जवाब नहीं देती।
इसने मुझे प्रेरक बनाया — सिर्फ बात करने वाली नहीं — बल्कि जब आस्था और जीवन और बातचीत और अनुभव उस जीवन से गुज़रे — वह जीवन की कीमत और नैतिकता।
ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨੀਂਹ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ — ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਲੱਭਿਆ — ਇਹ ਕਦੇ ਘਟਾਉ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਗੁਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਬਾਉਂਦਾ।
ਕਿਸ਼ੋਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ — ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਸੀ: ਜੇ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ ਜਾਂ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਕਰੇ — ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਸਨਮਾਨ, ਪਿਆਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਕਮਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕੈਮਿਸਟਰੀ ਦਾ ਸਬਕ ਸਿੱਖਿਆ — ਮੇਰੇ ਨਿਯਮ, ਵਿਨਿਯਮ, ਸੀਮਾ ਅਤੇ ਸਬਕ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਮਾਜ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ — ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਬਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣਾਇਆ — ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ: "ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੀ — ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ: "ਕਿਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਹੋ? ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਹੈ।" ਮੈਂ ਬੱਸ ਮੁਸਕੁਰਾ ਦਿੰਦੀ। ਇਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਕ ਬਣਾਇਆ।
معاشرے میں بنیاد بنانے کے بعد — جب میں نے سچی محبت پائی — یہ کبھی گھٹاؤ نہیں ہے — یہ ضرب ہے۔ یہ کبھی آپ کی پرانی اور پہلی محبت کو نہیں دباتی۔
نوجوانی کے سالوں میں — مجھے یقین تھا: اگر کوئی محبت کا لفظ کہے یا میٹھی بات کرے — وہ محبت نہیں ہے۔ کیونکہ وہ مجھے شرم کی طرف لے جائے گا۔ میں سچی عزت، محبت، احترام کمانا چاہتی تھی۔
جیسے جیسے میں نے یہ کیمسٹری کا سبق سیکھا — میرے اصول، ضابطے، حد اور سبق قائم ہوئے۔ وہ معاشرہ جس سے میں جڑنا چاہتی تھی — اس نے مجھے وہ باتونی شخص بنایا — ہر کوئی کہتا: "بات کرنے کے بعد اس لڑکی سے کتنی محبت ہوتی ہے۔" جب میں منپریت کور نام سے تھی — ہر کوئی کہتا: "کس کے من کی ہو؟ تمہاری سوچ سے محبت ہے۔" میں بس مسکرا دیتی۔ اس نے مجھے ایک محرک بنایا۔
Topper to Second — Quitting College — The Reward I Did Not Want to Lose
I will not say I am holy — because I do not know the holy word's definition. As a person said — religious holy is that who separates from worldly things. But I said: No. I am not. I belong to that community.
After 10th — when I was a topper — then I came to second and third position. And even after 12th grade time came — I quit my college life. Where I saw — so many — wondering how my life would be when I went to college.
But my chemistry — which reward I got in those two years of school — that reward I did not want to lose. My teacher's faith. The love of my parents. My teacher's love. And my hidden God — at that time — whom I did not know — who protected my chemistry.
Chemistry — a dramatist kind — make a script from which I made a virtual production film on Unreal Engine. This is the chemistry of my life. The subject that tested me. The subject that built me. The subject that took me from Manpreet Kaur — to Sister Mary Emmanuel Joseph.
मैं नहीं कहूँगी कि मैं पवित्र हूँ — क्योंकि मुझे पवित्र शब्द की परिभाषा नहीं पता। मैं उस समुदाय से हूँ जो परमेश्वर से जुड़ा है।
10वीं के बाद — जब मैं टॉपर थी — फिर मैं दूसरे और तीसरे स्थान पर आ गई। और 12वीं के बाद भी समय आया — मैंने अपनी कॉलेज की ज़िंदगी छोड़ दी। जहाँ मैंने देखा — इतने सारे — सोचती रही कॉलेज जाने पर मेरी ज़िंदगी कैसी होती।
लेकिन मेरी केमिस्ट्री — स्कूल के उन दो सालों में जो इनाम मिला — वह इनाम मैं खोना नहीं चाहती थी। मेरी शिक्षक का विश्वास। मेरे माता-पिता का प्यार। मेरी शिक्षक का प्यार। और मेरा छिपा हुआ परमेश्वर — उस समय — जिसे मैं नहीं जानती थी — जिसने मेरी केमिस्ट्री की रक्षा की।
केमिस्ट्री — एक नाटककार की तरह — एक स्क्रिप्ट बनाती है — जिससे मैंने Unreal Engine पर एक वर्चुअल प्रोडक्शन फिल्म बनाई। यह मेरी ज़िंदगी की केमिस्ट्री है।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ — ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ।
10ਵੀਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ — ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਟੌਪਰ ਸੀ — ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆ ਗਈ। ਅਤੇ 12ਵੀਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਮਾਂ ਆਇਆ — ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਾਲਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰ ਮੇਰੀ ਕੈਮਿਸਟਰੀ — ਸਕੂਲ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇਨਾਮ ਮਿਲਿਆ — ਉਹ ਇਨਾਮ ਮੈਂ ਗੁਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ। ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਿਆਰ। ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ — ਉਸ ਸਮੇਂ — ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ — ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੀ ਕੈਮਿਸਟਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਕੈਮਿਸਟਰੀ — ਇੱਕ ਨਾਟਕਕਾਰ ਵਾਂਗੂ — ਇੱਕ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ — ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ Unreal Engine 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਰਚੁਅਲ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਫ਼ਿਲਮ ਬਣਾਈ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕੈਮਿਸਟਰੀ ਹੈ।
میں نہیں کہوں گی کہ میں پاک ہوں — کیونکہ مجھے پاک لفظ کی تعریف نہیں پتا۔ میں اس برادری سے ہوں۔
10ویں کے بعد — جب میں ٹاپر تھی — پھر میں دوسری اور تیسری پوزیشن پر آ گئی۔ اور 12ویں کے بعد بھی وقت آیا — میں نے اپنی کالج کی زندگی چھوڑ دی۔
لیکن میری کیمسٹری — اسکول کے ان دو سالوں میں جو انعام ملا — وہ انعام میں کھونا نہیں چاہتی تھی۔ میری استانی کا بھروسہ۔ میرے والدین کی محبت۔ اور میرا چھپا ہوا خدا — اس وقت — جسے میں نہیں جانتی تھی — جس نے میری کیمسٹری کی حفاظت کی۔
کیمسٹری — ایک ڈرامہ نویس کی طرح — ایک اسکرپٹ بناتی ہے — جس سے میں نے Unreal Engine پر ایک ورچوئل پروڈکشن فلم بنائی۔ یہ میری زندگی کی کیمسٹری ہے۔
🙏 Closing Prayer — Episode 12 · अंतिम प्रार्थना · ਅੰਤਮ ਅਰਦਾਸ · اختتامی دعا
Oh my Trinity — Oh hidden God of my teenage years —
You were there at the school door. You were there when I smiled without knowing why. You were there when that inner question rose. You were the hidden protector — the hidden lover — whom I did not know by name — but who was protecting my chemistry. Who was setting up my rules, my regulation, my boundary, my lesson.
Lord — thank You that You protected me from shame. Thank You that You let me earn true respect before I even knew Your name. Thank You that the chemistry I passed in school was not just a subject — it was the foundation of my life.
Father — I pray for every teenage girl and boy today who is passing through what I passed through. Who smiles and does not know why. Who feels that question inside. Let them know: You are their hidden protector too. You are setting up their chemistry. You are building their foundation.
And Lord — the reward I did not want to lose — the teacher's faith, my parents' love, my hidden God's protection — I carry it still. It became the script of my life. It became the production. It became the drama series: Aaj Main Zindagi Ka Vo Sach.
Amen. In the name of Father, Son and Holy Spirit. Forever. Amen. 🙏
हे मेरी त्रिएकता — हे मेरी किशोरावस्था के छिपे हुए परमेश्वर —
तू स्कूल के दरवाज़े पर था। तू तब था जब मैं बिना जाने मुस्कुराई। तू तब था जब वह भीतरी सवाल उठा। तू छिपा हुआ रक्षक था — छिपा हुआ प्यार करने वाला — जिसे मैं नाम से नहीं जानती थी — लेकिन जो मेरी केमिस्ट्री की रक्षा कर रहा था।
प्रभु — धन्यवाद कि तूने मुझे शर्म से बचाया। धन्यवाद कि तूने मुझे तेरा नाम जानने से पहले ही सच्चा सम्मान कमाने दिया।
पिता — मैं आज हर किशोर लड़की और लड़के के लिए प्रार्थना करती हूँ। उन्हें पता चले: तू उनका भी छिपा हुआ रक्षक है। तू उनकी केमिस्ट्री बना रहा है।
आमीन। पिता, पुत्र और पवित्र आत्मा के नाम में। हमेशा के लिए। आमीन। 🙏
ਹੇ ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਏਕ — ਹੇ ਮੇਰੀ ਕਿਸ਼ੋਰ ਉਮਰ ਦੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ —
ਤੂੰ ਸਕੂਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਸੀ। ਤੂੰ ਉਦੋਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣੇ ਮੁਸਕੁਰਾਈ। ਤੂੰ ਉਦੋਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰੀ ਸਵਾਲ ਉੱਠਿਆ। ਤੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰੱਖਿਅਕ ਸੀ — ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ — ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਕੈਮਿਸਟਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਭੂ — ਧੰਨਵਾਦ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਧੰਨਵਾਦ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਜਾਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸੱਚਾ ਸਨਮਾਨ ਕਮਾਉਣ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤਾ — ਮੈਂ ਅੱਜ ਹਰ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੁੜੀ ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ: ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰੱਖਿਅਕ ਹੈਂ।
ਆਮੀਨ। ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ। ਸਦਾ ਲਈ। ਆਮੀਨ। 🙏
اے میری ثلوث — اے میری نوجوانی کے چھپے ہوئے خدا —
تو اسکول کے دروازے پر تھا۔ تو اس وقت تھا جب میں انجانے مسکرائی۔ تو اس وقت تھا جب وہ اندرونی سوال اٹھا۔ تو چھپا ہوا محافظ تھا — جسے میں نام سے نہیں جانتی تھی — لیکن جو میری کیمسٹری کی حفاظت کر رہا تھا۔
خداوند — شکریہ کہ تو نے مجھے شرم سے بچایا۔ شکریہ کہ تو نے مجھے تیرا نام جاننے سے پہلے بھی سچی عزت کمانے دی۔
باپ — میں آج ہر نوجوان لڑکی اور لڑکے کے لیے دعا کرتی ہوں۔ انہیں پتا چلے: تو ان کا بھی چھپا ہوا محافظ ہے۔
آمین۔ باپ، بیٹے اور روح القدس کے نام میں۔ ہمیشہ کے لیے۔ آمین۔ 🙏
Comments
Post a Comment